Skip links

Tandarts

Vandaag moest ik naar de tandarts. Toch een afspraak waar je altijd tegenop ziet. Tandartsafspraken zijn net als interventies. Het kost tijd, het kost geld, mogelijk is er van alles mis en moet je onverwachts een langere, duurdere behandeling ondergaan. Tandartsbezoeken zijn net als een onderhoudsbeurt van je auto, het moet gebeuren maar je hebt er eigenlijk nooit zin in. Je maakt een keer een afspraak voor over een half jaar en denkt; dat komt prima uit maar dan de desbetreffende week of dag denk je: dit komt me op dit moment eigenlijk heel slecht uit en welke idioot heeft ooit bedacht dat dit wel een goed moment zou zijn?

Ik ging er al met lood in mijn schoenen heen. Ik verzorg mijn gebit in principe prima, zeker in vergelijking met toen ik nog drank en drugs gebruikte, toen poetste ik soms dagen mijn tanden niet en ben ik zo’n 6 jaar achter elkaar niet naar de tandarts geweest. De afgelopen jaren poets ik bijna altijd twee keer per dag. Na jarenlang aandringen van de tandarts ben ik zelfs elektrisch gaan poetsen alleen ik hoor daarnaast ook al ruim een decennium dat ik moet gaan stoken en dat gaat er bij mij niet in. Daar heb ik drie redenen voor:

1: die krengen zijn belachelijk duur
2: waar haal ik in godsnaam de tijd, laat staan de zin vandaan om dit iedere dag te doen?
3: de plastic stokertjes zitten in een plastic verpakkingkje die weer in een groter plastic verpakkingkje zit, ik ben niet bepaald een klimaatactivist (vandaar dat dit ook punt 3 is) maar deze bijdrage aan de plastic soep druist behoorlijk in tegen mijn beperkt aanwezige klimaatprincipes

Een half jaar geleden zat ik bij de mondhygiënist, en toen kreeg ik een ultimatum.
De mondhygiënist kent mij niet goed genoeg om te weten dat dat bij mij zeer effectief werkt. Misschien dat ze stiekem met mijn schoonmoeder heeft overlegd want die weet wél hoe gevoelig ik ben voor een ultimatum. “Als jij mij geen kleinkinderen geeft, dan:…”
Sorry ik raak afgeleid, terug naar de mondhygiënist. Zij vertelde me dat als ik niet zou gaan stoken, ik iedere vier maanden terug zou moeten komen in plaats van ieder half jaar. En ik ben nog gevoeliger voor ultimatums als ze over mijn portemonnee gaan. Zeker omdat mijn tandarts en mondhygiënist meer verdienen in vijf minuten dan ik in een uur. En ik betaal dus niet per afspraak maar serieus per vijf minuten.
Dus ik had me voorgenomen om het afgelopen half jaar echt te gaan stoken.

Eindstand; de losse tandenstoker die ik zes maanden geleden van mijn mondhygiënist aanpakte zit nog steeds in dezelfde plastic verpakking en dus was ik vanochtend nogal bang dat ik over vier maanden een nieuwe afspraak zou mogen noteren. Maar er was nog hoop; vandaag was namelijk de afspraak met de tandarts en niet met de mondhygiënist.

Het was een prima afspraak, binnen vijf minuten stond ik weer buiten. Geen gaatjes, nooit gehad ook en de tandarts zei dat ik ook geen aanleg heb voor gaatjes, wat toch vrij ironisch is met mijn eetgewoonten. Die man zou eens moeten weten wat ik de afgelopen jaren aan suiker en chemische shit in mijn gezicht heb gedrukt. Het zou officieus het achtste wereldwonder mogen heten dat ik in mijn leven nooit gaatjes heb gehad.
De tandarts zei zelfs dat ik goed heb gestoken het afgelopen half jaar maar dat het nog beter kan.

Dus ik heb maar weer eens een losse tandenstoker aangenomen en te horen gekregen dat ik nog beter moet gaan stoken. Ik wil het ook wel maar toch houdt iets me tegen. Waarom kost het toch zoveel moeite om de dingen te doen die goed voor me zijn op de lange termijn, als ik er op de korte termijn geen zin in heb? Misschien dat het ultimatum met de mondhygiënist uiteindelijk uitkomst zal bieden. Maar daar gaan we denk ik pas over een half jaar achter komen!