Skip links

Overtollige Kilootjes

Ik ben een man van vele talenten: ik kan een pizza binnen vijf minuten opeten, ik weet precies waar de beste koekjes in de stad te vinden zijn, en ik kan met een enkele blik elk dieetboek in een staat van diepe schaamte brengen. Ik ben ook, als ik het zelf liefkozend zou moeten beschrijven, “gezellig aan de maat.” Maar onlangs besloot ik dat het tijd was voor verandering. Niet omdat ik me slecht voelde over mijn gewicht, maar omdat ik op zoek was naar verlichting. Niet de spirituele soort, maar gewoon de soort waarvan mijn knieën wat minder zouden kraken bij het opstaan. Of dat je wel weer een keer je veters kunt strikken zonder buiten adem te zijn.

Mijn zoektocht begon op de meest logische plaats: het internet. Ik las over allerlei methoden die verlichting boden, van yoga tot meditatie, tot iets dat “lichaamswerk” heette (waar ik me eerst bij afvroeg of dat niet gewoon een sjieke term voor massage was). Uiteindelijk kwam ik uit bij een retraite in een nabijgelegen spiritueel centrum.
“De kunst van het ontspannen” klonk veelbelovend, dus ik schreef me in, klaar om de weg naar verlichting te bewandelen, of beter gezegd, te waggelen.

De retraite begon op een mistige vrijdagochtend. Ik arriveerde met een optimistische glimlach en een tas vol snacks, voor het geval de verlichting wat langer op zich liet wachten. De eerste sessie was yoga. Gehuld in een veel te strakke legging, stond ik naast een fragiele dame die eruitzag alsof ze in haar vrije tijd als regenboog fungeerde.
De instructeur, een man met een serene glimlach en een opvallend gebrek aan vetreserves, vroeg iedereen om in de “downward facing dog” positie te gaan staan.
Voor mij leek dit meer op een geavanceerde methode om een val te breken. Na een paar minuten voelde ik spieren waarvan ik het bestaan niet wist, en hoorde ik knakken waarvan ik hoopte dat die niet permanent waren.

Daarna volgde meditatie. Iedereen zat in een kring, ogen gesloten, terwijl een kalmerende stem ons door een reeks ademhalingsoefeningen leidde. Ik probeerde mijn geest leeg te maken, maar het enige wat ik kon visualiseren was een gigantische pizza die langzaam naar me toe zweefde. “Laat je gedachten los,” zei de instructeur. Ik deed mijn best, maar mijn gedachten waren koppig en gaven de voorkeur aan hamburgers boven verlichting.
Gelukkig had ik van die kleine snoephamburgertjes ingepakt in mijn snackvoorraad dus die heb ik na afloop kunnen oppeuzelen.

Toen was er lichaamswerk. Haptonomie. Dit klonk veelbelovend. Liggend op een tafel, voelde ik de sterke handen van de haptonoom op mijn rug. Het was verrassend ontspannend, tot de haptonoom probeerde druk uit te oefenen op een plek waar ik waarschijnlijk iets te veel gezelligheid had opgeslagen. “Dat is een beetje intens,” mompelde ik, terwijl ik probeerde niet te bewegen en mijn eigen lichaam als een wankele toren te voelen. De therapeut murmelde geruststellend en ging verder met het losmaken van mijn spanning, of wat er nog van over was na de yogasessie. Na afloop voelde ik me als de afgefikte Notre Dame. Alles brandde.

Aan het eind van de dag voelde ik me… niet veel lichter, maar wel verlicht. Ik had gelachen, gezweet, en geleerd dat verlichting niet per se betekent dat je je lichaamsgewicht halveert of ineens in een lotuspositie kunt zitten zonder in de knoop te raken. Verlichting was voor mij een moment van zelfacceptatie, een realisatie dat mijn lichaam, met al zijn gezellige kilootjes, perfect was zoals het was. Maar dat ik toch nog steeds graag wat van die kilootjes kwijt zou willen raken om de verlichting wat makkelijker te maken.

Ik verliet het centrum met een glimlach. Misschien ga ik thuis wat vaker yoga proberen, of meditatie. Maar ik zal vooral blijven lachen, genieten van het leven, en zo nu en dan een koekje. Want als dat geen verlichting is, wat dan wel?